Struktura rzeczowa treningu. Przygotowanie sprawnościowe.

przygotowanie sprawnościowe, sprawność fizyczna

Sprawność fizyczna piłkarza

Przygotowanie możemy podzielić na: sprawnościowe, techniczne, taktyczne, psychiczne i teoretyczne. Od dzisiaj zajmę się z większą uwagą przygotowaniem sprawnościowym. Bez wątpienia sprawność fizyczna jest potrzebna każdemu piłkarzowi do realizowania zadań postawionych przez trenera. Od niej zależy, czy zawodnik w pełni wykorzysta potencjał oraz umiejętności techniczno-taktyczne. Dlatego w kolejnych postach postaram się przekazać Wam niezbędną wiedzę do kierowania procesem treningowym. Znajomość metod, form i środków umożliwi Wam bardziej racjonalne podejście do prowadzenia zajęć.

Dwie formy sprawności fizycznej

Sprawność fizyczna odzwierciedla wysoki stan narządów i funkcji ustroju, wyrażający się efektywnym rozwiązywaniem wszechstronnych zadań ruchowych, uwarunkowany stopniem ukształtowania cech motorycznych.

Czyli sprawność fizyczna to po prostu wysoki poziom wytrenowania naszego organizmu, który możemy wykorzystywać w skomplikowanych ruchach(uderzenie wewnętrzną częścią stopy), przy udziale cech przygotowania sprawnościowego(siły, szybkości, skoczności, wytrzymałości, koordynacji ruchowej, gibkości). Sprawność fizyczna przejawia się w dwóch formach jako: potencjał ruchowy(sprawność wszechstronna) i sprawność specjalna. Potencjał ruchowy to łączny efekt prawidłowości rozwojowych, zdolności i wszechstronnego, zamierzonego i nie zamierzonego oddziaływania treningu. Czyli wszystko co wpływa na wszechstronne umiejętności piłkarza – jak rozwijał się, jakie posiada zdolności i jak oddziaływał na niego trening w młodości. Natomiast sprawność specjalna to przejaw adaptacji organizmu do specyficznych wymogów ruchowych i funkcjonalnych danej dyscypliny, czy konkurencji. Czyli przystosowanie się organizmu do wymogów piłki nożnej – umiejętność uderzenia piłki wewnętrzną częścią stopy, uderzenia prostym podbiciem, opanowanie przyjęcia udem, zdolność do wykonywania wysiłków przerywanych itp. Potencjał ruchowy ma na celu przygotować piłkarza do późniejszych wymagań w dorosłej piłce nożnej.

Przykład sprawności wszechstronnej i specjalnej

W grupie naborowej, czyli zazwyczaj dzieci od 6 do 10 roku życia, stosujemy wszechstronne ćwiczenia piłkarskie(zabawy z prowadzeniem piłki, przeskoki z piłką itp.) – rozwijamy potencjał. Później dzieciom o rozpoznanych predyspozycjach na przykład szybkościowych, wykorzystujemy trening, który głównie rozwinie prowadzenie piłki na dużej szybkości – sprawność ukierunkowana. Wreszcie, gdy decydujemy się na specjalizację to kształtujemy jeszcze węższy zakres dyspozycji, czyli np. umiejętności wyłącznie potrzebne dla bocznego pomocnika. W ostatniej fazie mamy do czynienia z sprawnością specjalną. Oczywiście gdy prowadzimy drużynę seniorów to wykorzystujemy tylko środki przygotowania specjalnego, zakładamy, że piłkarze opanowali podstawowe umiejętności potrzebne do uprawiania piłki nożnej.

W kolejnych postach zajmę się siłą mięśniową. Każdą cechę motoryczną będę opisywał oddzielnie, ale należy pamiętać o ich wzajemnym przenikaniu i wpływie. Dlatego musimy do wszystkich cech podejść kompleksowo.

Źródło: „Podstawy teorii treningu sportowego” pod redakcją Henryka Sozańskiego